Dikt

woop woop hejhje

Den Dag Kjem Aldri

av A.O. Vinje

 

Den dag kjem aldri at eg deg gløymer,

for om eg søver, eg om deg drøymer.

Om natt og dag er du like nær,

og best eg ser deg når mørkt det er.

 

Du leikar kringom meg der eg vankar,

eg høyrer deg når mitt hjarta bankar.

Du støtt meg følgjer på ferdi mi,

som skuggen gjeng etter soli si.

 

Når nokon kjem og i klinka rykkjer,

det er du som kjem inn til meg, eg tykkjer;

eg sprett frå stolen og vil meg te,

men snart eg sig atter ende ned.

 

Når vinden lint uti lauvet ruslar,

eg trur d)er du som gjeng der og tuslar;

når somt der borte eg ser seg snu,

eg kvekk og trur det må vera du.

 

I kvar som gjeng og som rid og køyrer,

det er deg eg ser, deg i alt eg høyrer:

i song og fløyte- og felelåt,

men endå best i min eigen gråt.

 

VESTLANDET I MEG (1989)

Av Ingvar Moe

 

Gje aldri uttrøkk for ka du føle, trur og meina

d’e så toskje, vettu, å meina ting åleina,

så ser eg noko løye og får så løst å le,

så ser eg føsst på andre før eg våga la det skje.

Det e Vestlandet i meg.

Det e Vestlandet i meg, det.

 

Snakk adle itte munnen, og skryt di opp i veret,

og smisk og smil og nikka – iallfall te di fere.

Eg stryke folk med håro te di snur ryggjen te,

då kan eg leggja ut om ko søndige di e.

Det e Vestlandet i meg.

Det e Vestlandet i meg, det.

 

 Det venta alltid straff nå’ du ha det kjekt og løye

og knirka litt med sengjo elle hoppa litt i høyet.

Viss eg ein gong imjødlo bler nødde te å gle

meg øve livet, så vett’eg eg må him og be

Det e Vestlandet i meg.

Det e Vestlandet i meg, det.

 

Forsyn deg mens du kan, for du vett’kje om det vare,

og kjeme flasko fram, då bør du lukta fare.

Nå’ andre tar seg éin, som di sete lengje med,

då hiv’eg innpå fira og lar di renna ned.

Det e Vestlandet i meg.

Det e Vestlandet i meg, det.